Rozdział 7.

5 komentarzy - kolejny rozdział. 

W tyle usłyszałem męski głos. 

-Cześć.-rzuciła zadowolona. 

-No cześć.-odpowiedziałem ciszej.

-Co tam?

-Nie nic. Mniejsza. Nie będę ci lub wam przeszkadzał.-wybuchłem tym samym naciskając czerwoną słuchawkę. 

Wewnątrz mnie, coś pękło. Rzuciłem komórką o ścianę, tym samym rozwalając czwartą w tym miesiącu.

Do pokoju weszła Karolina.

-Coś się stało?-spytała siadając obok.

-Nic, nic. Przepraszam, za ten hałas. Telefon mi spadł.-odpowiedziałem kłamstwem.

-Tsa, jasne.-spojrzała na mnie.

-No serio. Czy ty śmiesz mi nie wierzyć?-zaśmiałem się.

-Nic nie mówię. Tylko tyle, że jak zwykle, kłamiesz-wymamrotała wychodząc z pokoju. 

Nie zważając na to, iż w domu byli wszyscy, włączyłem wieże i puściłem "Underoath - a boy brushed red living in black and white". Położyłem się na łóżku, wpatrzony w sufit zasnąłem.

*Kilka dni później - sobota.*

Obudziłem się po 9. Brak telefonu mnie przytłaczał, ale zdążyłem się przyzwyczaić do faktu, iż bez niego też da się żyć.

Wypełzałem spod kołdry, lecz zrobiło mi się zimno i otuliłem się kocem i ogarnąłem zawartość mojej szafy. 

Wyciągnąłem z niej czerwone rurki i czarną, szeroką bluzę, miałem do niej sentyment, gdyż dostałem ją od Agaty na urodziny. Udałem się do łazienki, gdzie wziąłem prysznic i doprowadziłem się do porządku. 

Wróciłem do pokoju, o dziwo było tam czysto. Usiadłem na podłodze opierając się o ścianę, laptopa ułożyłem wygodnie na moich kolanach i go odpaliłem. 

Zacząłem ogarniać ludzi na epciu, na gadu kilkuset dostępnych, ale nie było w nich nikogo ciekawego.

Postanowiłem, że ruszę tyłek i pójdę na dwór. 

Założyłem swoją kurtkę w czarno-niebieską kratę, na uszy wcisnąłem słuchawki i pierwszy raz od dawna puściłem "Huczuhucz - Wkładam w to całe serce".

Ruszyłem w stronę parku. 

Usiadłem na ławce i mierzyłem wzrokiem każdego idącego człowieka. 

Obok mnie znalazła się Alicja. Szturchnęła mnie, a ja chcąc nie chcąc musiałem zatrzymać muzykę.

-Cześć.-rzuciła.

-O, hej. Co tu robisz?-zapytałem z uśmiechem na twarzy.

-Śledzę cie.-zaśmiała się.

-No, a tak serio?

-A nic, wyszłam bo miałam już dość Igora.-wymamrotała.

-Nie dziwie ci się.-uśmiechnąłem się.

-Czemu nie odbierasz fona?-spytała patrząc na mnie.

-Bo go nie mam. Znaczy zepsuł się. Ja go zepsułem..-urwałem.

-To co ty z nim robiłeś?

-Wkurwiłem się, a tylko on leżał w pobliżu.

-Co się stało?

-Nic, nieważne.

-Dziewczyna cie zdradziła?-wybuchła śmiechem.

Nic nie odpowiedziałem, nie znałem odpowiedzi na to pytanie, więc tylko spojrzałem po niej.

Po dłuższej chwili milczenia zadzwoniła komórka dziewczyny. Odebrała, lecz po chwili się rozłączyła.

-Chodź..-urwała.