Rozdział 11.

Komentować. ; *

Raczej nie spodobało się to Alicji, jak i jemu, ale cóż. 

Widząc moją osobę mężczyzna puścił dziewczynę i wrócił do domu.

Spojrzałem na nią, a ona na mnie, jednak nie odezwaliśmy się do siebie słowem, nie było o czym rozmawiać. 

-To gdzie idziemy..?-zapytałem niepewnie.

-Gdzie chcesz.-rzuciła bez jakiegokolwiek uczucia. 

-Mhm.-wzdychnąłem. W głębi duszy miałem ochotę na nią nakrzyczeć, żeby się ogarnęła i powiedziała, o co chodzi, bo przecież tak pilnie mnie potrzebowała, lecz w środku coś mnie powstrzymywało. 

Szliśmy przed siebie, nie zważając co znajdywało się w okół. Zaczął padać śnieg i robiło się zimno.

W końcu domyśliłem się gdzie idziemy, do Igora. Nie chciałem tam iść, od ostatniego pseudo-spotkania nie mam ochoty oglądać jego twarzy. 

-Po co tu przyszliśmy..?-wymamrotałem pod nosem.

-Po to, abyś pytał.-odpowiedziała.

-No właśnie jest ten moment, gdy pytam, więc łaskawie mi odpowiedz, kurwa.-powiedziałem z wyrzutem.

Zmierzyła mnie wzrokiem i nic nie odpowiedziała, złapała mnie za rękę i wciągnęła do środka. 

-Co on tu robi?-zapytał zdziwiony chłopak.

-ON, ma imię, wyobrażasz to sobie?-wybuchłem. 

-To co PAWEŁ tu robi?

-Przyszedł ze mną, to jakiś problem?-wyszeptała. 

-Nie, ależ skąd..-odpowiedział, ale widziałem ten jego specyficzny, niezadowolony wzrok. 

Bądź co bądź, dało mi to jakąś wewnętrzną satysfakcje. 

Po chwili, oboje odeszli na bok, by coś obgadać, nie interesowało mnie to, i szczerze, wolałem być teraz w szkole, niż uganiać się za ćpunami. 

Wiedziałem, że gdy ojciec dowie się o wagarach, to mnie zabije. To nic nowego, próbuje mnie wykończyć już od kilku, ładnych lat, nadal nie dawało to zamierzonego skutku. 

Poczułem wibracje telefonu w kieszeni, wyjąłem go, miałem jedną wiadomość, od Agaty. Domyślałem się, że będzie się martwić czemu mnie nie było, i miałem racje. Napisała "Czemu Cię nie ma? ;c", dłuższą chwile zastanawiałem się, co mam jej odpowiedzieć, nie mogła znać prawdy, jeszcze nie teraz. Odpisałem "Chory jestem. Przepraszam. : *". Nie chciałem kłamać, jednak na razie nie mogłem zrobić nic innego. 

-Ja stąd spadam.-urwałem wychodząc z mieszkania. Nie interesowało mnie, to czy, ktoś wyjdzie za mną, czy też nie. Założyłem słuchawki i puściłem "Linkin Park - In the end" i ruszyłem w stronę domu. 

Chciałem jeszcze po drodze zahaczyć o szkołę, to znaczy, o ludzi z niej. 

Wszedłem bramą, jak zawsze i oparłem się o drzewo, które stało przy niej. 

Czekałem na Agatę, jednak widok, który ujrzałem przekroczył wszystkie granice..