Rozdział 12.

Komentować. ; *

*Jakiś czas później - ferie.*

Obudziłem się jakoś po 13. Spałem w ubraniach, mało pamiętałem z poprzedniego dnia. Nawet nie wiem, jak znalazłem się w łóżku. 

W domu nikogo nie było, no tak, wyjechali w góry, nie lubię tych ich rodzinnych wyjazdów. 

Zszedłem na dół, z lodówki wyciągnąłem butelkę wody, i udałem się do salonu.

Rozłożyłem się wygodnie w fotelu i zacząłem jeździć po kanałach, nie leciało nic godnego mojej uwagi, więc wyłączyłem telewizor i poszedłem do swojego pokoju, gdzie włączyłem laptopa i wieże. 

Spod poduszki wydobyłem telefon. Miałem wiadomość od Alicji. "Przypomniała sobie o mnie" - pomyślałem. W końcu ostatnio rozmawialiśmy, jakiś miesiąc temu. Po tym wszystkim nie miałem ochoty nigdzie wychodzić i z nikim rozmawiać.

Napisała "Cześć, jak tam? Czemu się nie odzywasz?", nic jej na to nie odpisałem, sztuczne pytania. 

Starałem sobie przypomnieć cokolwiek z wczorajszej imprezy, lecz na marne, zawsze mi się film urywa. 

Z zamyśleń wyrwała mnie dzwoniąca komórka, był to Dawid, kolega ze szkoły, tak ze szkoły, jeden jedyny z którym jako tako się dogaduje. 

-Siema. Jesteś w domu?-zapytał.

-No cześć, jestem, jestem, a co?-wymamrotałem. 

-Nie chcesz wyjść? Cokolwiek, no.-zaśmiał się.

-Łeb mnie napierdala.-urwałem. 

-To weź tabletkę i za godzinę widzę cie w parku.-rzucił po czym się rozłączył.

Wzdychnąłem od niechcenia i podszedłem do szafy w zamiarze ogarnięcia jakiś w miarę okey, ubrań. 

Wyjąłem szeroką koszulkę z CROPPA, niebieskie rurki, i ruszyłem w stronę łazienki. 

Wziąłem szybki prysznic, i doprowadziłem się do porządku, a przynajmniej tak mi się wydawało.

Była 14.34. Miałem jeszcze pół godziny, więc zjadłem jogurt truskawkowy, gdy nie ma rodziców, to nie zbyt dbam o to, co jem.

Wyszedłem z domu przekręcając klucz w zamku. Założyłem słuchawki na uszy i puściłem "Daughtry - It's not over" i kierowałem się do parku. 

Po jakiś 20 minutach, byłem na miejscu, chłopak już siedział na ławce.

-Jestem.-rzuciłem.

-O, nie wyglądasz, tak tragicznie.-wybuchł śmiechem.

-Ale czuje się gorzej, niż tragicznie, ale nieważne. To gdzie idziemy?-spytałem rozglądając się w okół.

-Może pójdziemy coś zjeść? Umieram z głodu.-odpowiedział łapiąc się za brzuch.

-Okey, możemy iść.-uśmiechnąłem się.  

W drodze do KFC, zauważyłem..