Rozdział 19.

Komentować. : *

*Kilka dni później.*

Wyszedłem już ze szpitala, niby byłem silniejszy i wszystko miało wracać do normy. 

Zaczęła się szkoła, miałem gdzieś to, że znowu mnie tam nie ma. 

Mama wyjechała w delegacje, miałem wyrzuty sumienia, przecież musiała zjechać specjalnie dla mnie. 

Patrzyłem na zabandażowany nadgarstki. Zastanawiałem się nad kolejnym kłamstwem, które będę musiał sprzedać ludziom z klasy.

W końcu postanowiłem wstać, było grubo po 14. Odpaliłem laptopa i ogarnąłem epulsa, nie było tam nic ciekawego, jak zawsze. Zamknąłem przeglądarkę i puściłem "System of a down - Lost in Hollywood". 

Kochałem ich muzykę. Nagle wyświetliła się informacja o przesyłanej wiadomości, była ona od Alicji. 

Nie chciałem z nią gadać, po tym, jak uratowała mi życie, lecz trudno.

A: Hej, już wróciłeś do domu?

P: A no, wróciłem niestety.

A: Czemu "niestety"?

P: Bo nie chciałem żyć, a Ty musiałaś wpieprzyć swoje trzy grosze.

A: Chciałam dobrze.

P: Ale wyszło źle.

A: Jakbym Cie nie uratowała, to byłoby na mnie i miałabym wyrzuty. 

P: A co mnie to interesuje? 

A: Nie wiem.. Przepraszam. 

P: Mhm, spoko. Ja spadam. Siema. 

A: Cześć.. 

Zszedłem na niewidoczny i włączyłem sobie "Sala samobójców". Oglądałem to tysiące razy, jednak i tak to lubiłem. Czasami głównego bohatera porównywałem do swojej osoby.

Po dłuższym czasie przypomniało mi się o prezencie od Alicji. Tajemnicza torebka schowana gdzieś w spodniach, nie dawała mi żyć, gdy o niej pomyślałem, nie mogłem już przestać. 

Gwałtownie zacząłem szukać czarnych rurek, w których byłem tamtego dnia. Za każdym razem, gdy jej nie znajdywałem coraz bardziej się wkurwiałem i jeszcze bardziej tego chciałem. 

Wiedziałem, iż to zawładnie moim życiem, jak cztery lata wcześniej. 

Po chwili znalazłem spodnie a w nich torebeczkę z białym proszkiem.