Rozdział 8.

5 komentarzy - kolejny rozdział.

Po dłuższym czasie znaleźliśmy się przed jakąś ruderą. Alicja złapała mnie za rękę i wciągnęła do środka.

Zauważyłem tam Igora i paru inny ludzi. Kiedyś powiedziałbym, że są to moi znajomi..

-Cześć.-rzuciła dziewczyna.

-Siema.-odpowiedzieli chórem.

-A to jest Paweł.-wskazała palcem na mnie.

-Hej.-zmierzyli mnie wzrokiem i wrócili do swoich spraw.

Podszedł do nas jakiś chłopak, ewidentnie był pijany. Zaczął mamrotać coś pod nosem i szarpać Alicje. 

Na początku się nie wtrącałem, bo przecież była to ich sprawa, lecz po chwili ona sama miała dość natręta. 

Odepchnąłem go.

-Spadaj.-powiedziałem. 

-Bo co?-zaśmiał się ledwo ustając na nogach.

-Bo nie życzę sobie, abyś tu stał.-wybuchłem.

-A kim ty jesteś, żeby mi rozkazywać?-spytał.

-Widocznie kimś, kto jest na większym poziomie.-odpowiedziałem tym samym wymierzając pięść w jego twarz. 

Upadł na fotel, który stał za nim, wszyscy spojrzeli na nas, jednak fakt, że ktoś dostał po mordzie ich nie zaskoczył. 

-Idziemy.-urwałem po czym wziąłem dziewczyna za rękę i wyszliśmy na zewnątrz. 

Szliśmy przed siebie, między nami istniała bariera, nie mogliśmy normalnie rozmawiać, o tym co stało się przed chwilą.

Doszliśmy nad jezioro, które teraz było zamienione w lodowisko, nienawidzę zimy. 

-Dziękuje..-wyszeptała. 

-Za co?-zapytałem nie patrząc na nią.

-Wiesz, za co..-urwała.

-Nie masz za co dziękować, to nic.-uśmiechnąłem się.

Pożegnaliśmy się, i każde ruszyło przed siebie. Postanowiłem, iż wrócę już do domu.

*W domu.*

-Gdzie byłeś?-zaczęła pytać od progu, mama.

-Daleko.-urwałem.

-Mógłbyś normalnie odpowiadać?-spytała lekko poirytowana. 

-Nie, nie mógłbym. Jestem kurwa dorosły i sam odpowiadam za swoje życie!-wykrzyczałem tym samym idąc do pokoju.

Zatrzasnąłem za sobą drzwi i przekręciłem klucz w zamku. 

Włączyłem laptopa, założyłem słuchawki i puściłem "Underoath - You're Ever So Inviting".

 Na gadu miałem jedną wiadomość..